BLOG
single-image
De fotosessie voor de website in het Heilooër bos
single-image
Hier was ik twee maanden niet weg te slaan.
single-image
Samen met Mark van De Haarlemse Barbier

Beginnersgeluk

En dan is het bijna zover. Morgen gaat de website van De Hout Hommage online en daarmee voelt het als de officiële start.
 
Best vreemd. Wanneer ik denk aan wat er allemaal de revue is gepasseerd als toekomstbeeld. Bakker, leraar, architect, grafisch vormgever, zanger(slécht idee zeg), hovenier, saxofonist.
Toch zat zelfstandig ondernemen daar nooit bij. Zelfstandig opereren jazeker. Maar ondernemen? Er zijn zat dingen die ik leuk vind om te ondernemen hoor. Een boek van de plank pakken en dit lezen, een boswandeling maken, een heerlijke maaltijd verorberen.
Oh, en het ondernemen van een geslaagde poging van uitstelgedrag. Wanneer íets me niet wenselijk lijkt als zelfstandig ondernemer is het wel dat. Nee, ondernemen dat is de barricaden op. Met het schuim op de mond om zeven uur in de ochtend richting een nieuwe deal scheuren. Dat is: iedere mogelijk zien, deze aanpakken en tot de laatste drop uitwringen tot er uiteindelijk slechts onmogelijkheid resteert. Nondejuh, de mouwen opstropen ja!
 
Nou, dat laatste heb ik toch maar gedaan, want uiteindelijk besloot ik dat mijn liefde voor het ontwerpen en maken van meubels het moest winnen van twijfels en dat vermaledijde uitstelgedrag.
Samen met het vooruitzicht op een werkweek zonder lunchpauzes en prikklok was het een uitgemaakte zaak.
 
Dus begon ik met frisse moed.
 
Die moed werd vrijwel direct de grond ingeboord door het vooruitzicht op het doen van een marktonderzoek. Ik zie me nog zo zitten samen met mijn enthousiaste zwager. Volgens hem was zo’n onderzoek onontbeerlijk. De hippe termen vlogen in het rond en al snel zag ik door de bomen het bos niet meer. Dat prachtige bos van mij genaamd De Hout Hommage werd vakkundig met de grond gelijk gemaakt. Zo voelde het in ieder geval op dat moment. In mijn hoofd deed ik wanhopig aan damage control en vroeg ik me af waarom ik nog geen personal assistent had die dit allemaal even in no time kon fixen asap..
 
Maar het bleek allemaal reuze mee te vallen. Voor een nuchtere kijk op de zaken bleek het marktonderzoek zelfs onontbeerlijk. Je leert er ontzettend veel van, geeft je bedrijf steeds meer een realistische vorm en ontmoet aardige mensen die je graag van hulp zijn.
 
Daarna komt de rest, en voor dat alles zou je op sommige momenten ook wensen dat je een personal assistent had. Aan de andere kant: zonder wat spanning en frustratie wordt het misschien ook wat saai. En je hebt iets grappigs om op terug te kijken. Een gesloopt bureaublad bijvoorbeeld (die in mijn werkkamer bedoel ik, niet die van de laptop). Het prachtige stenen blad uit de jaren vijftig verduurde drie ferme slagen van mijn vuist voordat het brak. Ach, een houten blad is toch mooier, en daarnaast timmer ik graag.
 
Nu dus de website af is, en De Altruïst, de eerste kast uit mijn serie van heldenkasten, op een prachtige plek in Haarlem hangt, kan ik echt van start gaan.
 
Al het werk resulteerde uiteindelijk in iets waar ik ontzettend blij mee ben. Nu ik hier dit eerste blog schrijf ervaar ik een gevoel van trots, en zeker ook, beginnersgeluk.